Krzysztof Borek był jednym z polskich kompozytorów okresu renesansu. Tworzył muzykę na dworach królewskich: królowej Bony i Zygmunta Augusta. Jest jednym z mniej znanych twórców tej epoki

Wincenty Kadłubek (mistrz Wincenty, zwany Kadłubkiem) urodził się ok. 1150-1160 roku, na Sandomierszczyźnie, we wsi Karwów. Istnieją dwie tezy, co do jego pochodzenia. Wywodził się ze średniego rycerstwa, z rodu Różyców (herb Poraj vel Róża) i był synem komesa Stefana – to pierwsza teza. Drugą teorią jego pochodzenia jest przekonanie, że był synem chłopa o przydomku „kadłub”, od którego powstało nazwisko Kadłubek.

Studiował w Szkole Handlowej i na Akademii Sztuk Pięknych. Ale to kino okazało się jego powołaniem. Nakręcił 26 filmów, z czego przynajmniej pięć należy do obowiązkowego kanonu w polskiej kinematografii.

Odzyskanie przez Polskę niepodległości zbiegło się w czasie z rosnącą popularnością kina. Wciąż pod względem produkcji i ilości sal kinowych pozostawaliśmy w tyle Europy, jednak i tu powstawały duże wytwórnie i lansowano wielkie gwiazdy.

Rok 1989, zmiana zasad finansowania flimów, zupełnie nowe oczekiwania widowni — to wszystko, co taki kłopot sprawiło wielu reżyserom — zdaje się, że zupełnie nie dotknęło Krzysztofa Kieślowskiego. Nadal realizował swoje przesycone metafizyką, wysmakowane wizualnie, wieloznaczne obrazy.

Wśród młodego pokolenia twórców kina artystycznego wyróżnia się Andrzej Jakimowski. Choć dotychczas zrealizował zaledwie dwa pełnometrażowe filmy fabularne, jego nazwisko już jest szeroko znane i wiązane ze sporymi oczekiwaniami.

Za to w Mińsku nie popasał. Wjechawszy na rynek ujrzał dwór tak znaczny i piękny, jakiego dotąd po drodze nie spotkał: dworzanie w szumnej barwie; pół regimentu jeno piechoty, bo na konwokację zbrojno nie jeżdżono, ale tak strojnej, że i król szwedzki strojniejszej gwardii nie miał; pełno karet pozłocistych, wozów z makatami i kobiercami dla obijania karczem po drogach, wozów z kredensem i zapasami żywności; przy tym służba cała niemal cudzoziemska, tak że mało kto się zrozumiałym językiem w tej ciżbie odezwał.
Henryk Sienkiewicz w taki to sposób opisywał Pałac Dernałowiczów w Mińsku Mazowieckim.